Włącz obsługę Java Script w swojej przeglądarce aby strona wyświetlała się poprawnie.

Aktualności

Stanowisko Rzecznika Finansowego w sprawach związanych z kredytami indeksowanymi i denominowanymi do waluty obcej

dr hab. Mariusz Golecki, pełniący funkcję Rzecznika Finansowego przedstawił Sądowi Najwyższemu sprzyjające „Frankowiczom” stanowisko dotyczące tzw. kredytów frankowych w sprawie III CZP 11/21 w następujących kwestiach:

- roszczenie banków o wynagrodzenie za korzystanie z kapitału jest sprzeczne z prawem Unii Europejskiej, tj. Dyrektywą 93/13, jak również nie znajduje uzasadnienia w przepisach krajowych,

- brak możliwości uzupełnienia luki w umowach kredytowych powstałych na skutek usunięcia postanowienia niedozwolonego, ze względu na brak w ustawodawstwie polskim odpowiedniego przepisu,

- potwierdził trafność orzecznictwa SN w zakresie teorii dwóch kondykcji (osobnych roszczeń banków i konsumentów w przypadku stwierdzenia nieważności umowy kredytu),

- przychylił się do stanowiska SN w zakresie przedawnienia roszczeń, gdzie przedawnienie rozpoczyna się od chwili, w której umowa kredytu stała się trwale bezskuteczna, przez co rozumie się: „brak świadomej i wolnej zgody na postanowienie niedozwolone wyrażonej w pierwszym wystąpieniu skierowanym przez konsumenta do banku, kwestionującym ważność umowy albo wskazującym na abuzywny charakter jej postanowień”.

Wyrok TSUE w sprawie C-19/20

TSUE wydał w dniu 29 kwietnia 2021 roku wyrok w sprawie C-19/20 odpowiadając na pięć pytań Sądu Okręgowego w Gdańsku. Wyrok TSUE ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięć dotyczących umów kredytu udzielanych przez GE Money Bank S.A. (obecnie Bank BP S.A.)., gdzie kurs kupna/sprzedaży franka szwajcarskiego powiązany był z marżą banku. TSUE potwierdził, iż nie ma możliwości uzupełninia umowy poprzez zmianę jej warunków na podstawie przepisów dyspozytywnych, a także potwierdził brak możliwości usunięcia z umowy tylko części nieuczciwego warunku umownego, w omawianym przypadku marży kupna/sprzedaży dowolnie ustalanej przez bank, pod warunkiem jeśli doprowadziłoby to do zmiany istoty całego warunku umowy kredytu.

Zabezpieczenie roszczeń frankowiczów na czas trwania procesu z Bankiem

Sędziowie Sądu Okręgowego w Warszawie zajmujący się rozpoznawaniem spraw cywilnych dotyczących umów kredytu indeksowanego lub denominowanego, przyjęli zasadność uwzględniania wniosków o zabezpieczenie dotyczących wstrzymania spłaty rat kredytu, w przypadku, w którym Kredytobiorca spłacił więcej niż kredyt wypłacony przez bank.

Odpowiedź Sądu Najwyższego na pytania Rzecznika Finansowego. Uchwała w sprawie „frankowiczów”

Dnia 7 maja 2021 roku, Sąd Najwyższy w siedmioosobowym składzie Izby Cywilnej odniósł do pytań zadanych przez Rzecznika Finansowego w sprawie o sygn. III CZP 6/21, podjął uchwałę następującej treści:

1. Niedozwolone postanowienie umowne (art. 385 (1) § 1 k.c.) jest od początku, z mocy samego prawa, dotknięte bezskutecznością na korzyść konsumenta, który może udzielić następczo świadomej i wolnej zgody na to postanowienie i w ten sposób przywrócić mu skuteczność z mocą wsteczną.

2. Jeżeli bez bezskutecznego postanowienia umowa kredytu nie może wiązać, konsumentowi i kredytodawcy przysługują odrębne roszczenia o zwrot świadczeń pieniężnych spełnionych w wykonaniu tej umowy (art. 410 § 1 w związku z art. 405 k.c.). Kredytodawca może żądać zwrotu świadczenia od chwili, w której umowa kredytu stała się trwale bezskuteczna.
Uchwała ma moc zasady prawnej.
Sąd Najwyższy wskazał, iż w przypadku nieważności umowy kredytobiorcy i bankowi przysługują dwa odrębne roszczenia, potwierdził tym samy jako obowiązującą w polskim porządku prawnym teorię tzw. dwóch kondycji. Sąd Najwyższy uznał również, że termin przedawnienia biegnie od momentu, gdy umowa stała się nieważna. Ustalenie rozpoczęcia terminu przedawnienia od chwili ustalenia nieważności umowy z jednej strony wydłuża bankom czas na pozywanie Kredytobiorców o zwrot kapitału z drugiej strony umożliwia Kredytobiorcom dochodzenie od banku zwrotu wszystkich wpłaconych kwot. Przypomnijmy problem kredytów walutowych dotyczy głównie pierwszego dziesięciolecia dwudziestego pierwszego wieku, gdzie biorąc pod uwagę dziesięcioletni okres przedawnienia, sądy uwzględniały zarzuty banków o częściowym przedawnieniu roszczeń Kredytobiorców.

Postępowanie dowodowe ma znaczenie

Panie Mecenasie, sprawa frankowa to nie rozwód, dlaczego zadaje mi Pan tak szczegółowe pytania dotyczące celu nabycia nieruchomości, sposobu korzystania z niej ?

Takie pytanie z lekkim zabarwieniem pretensjonalności usłyszałem, przeprowadzając niedawno „standardowy” jak dla mnie wywiad z posiadaczem pseudo frankowego kredytu, który nota bene miał być w opinii tych dbających o dobro klientów banków, nader bezpieczny, a zarazem tani. Życie napisało inny scenariusz, ale wszyscy o tym wiedzą i temat na osobny wpis. Sprawa frankowa wydaje się prosta, podobno prawie wszyscy wygrywają, niektóre kancelarie ocierają się rzekomo o stuprocentową skuteczność, nie ma zatem sensu należycie dbać o szczegóły. Czy aby na pewno ?

Końcowy sukces każdej sprawy zawsze poprzedzony powinien być dokładną analizą stanu faktycznego, okoliczności poprzedzających zawarcie umowy kredytu, momentu w której doszło do jej zawarcia oraz okoliczności związanych z korzystaniem z nieruchomości nabytej z kredytu. O ile umowy zawierane w podobnym czasie z tym samym bankiem są identyczne, o tyle znalezienie takich samych kredytobiorców nie jest możliwe.

Dlaczego te wszystkie elementy są takie ważne, skoro umowy kredytów pseudo frankowych zawierają zazwyczaj niedozwolone klauzule indeksacyjne, przeliczeniowe ze złotych polskich na franka szwajcarskiego i odwrotnie ?

Odpowiedzi na tak postawione pytanie szukać należy w postanowieniach Dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, stanowiącej podstawowe oręże „frankowiczów” w sporach z bankami oraz w przepisach Kodeksu cywilnego, który stanowią jej implementację do krajowego porządku prawnego, na marginesie nie do końca udaną. Chronią one osobę fizyczną, która zawierając umowę w tym przypadku kredytu działała w celach nie związanych z handlem, przedsiębiorstwem lub zawodem. Przykładowo nabycie kilku nieruchomości w miejscowości wypoczynkowej, kilkaset kilometrów od miejsca zamieszkania kredytobiorcy, ciężko będzie uzasadnić koniecznością zaspokojenia życiowych i mieszkaniowych potrzeb konsumenta. To samo dotyczy nabycia nieruchomości w celu oddania jej w najem. Ważne są również takie okoliczności jak: wykształcenie, wykonywany zawód, miejsce pracy, wcześniejsza historia kredytowa konsumenta zwłaszcza w zakresie kredytów udzielony w walutach obcych, skończywszy na sposobie spędzania urlopów w kraju lub za granicą.

Pytania prawników, reprezentujących banki zmierzają bowiem do wykazania, iż osoba zawierająca z bankiem umowę kredytu, posiadała wiedzę co do ryzyka kursowego, a tym sam bank zawierając umowę z wbudowanym elementem indeksacyjnym do waluty obcej nie postępował nieuczciwie oraz nie naruszył dobrych obyczajów. Niedostatki banków w należytym wykonywaniu obowiązków informacyjnych w zakresie ryzyka kursowego, równoważone są przymiotami potencjalnego kredytobiorcy, które z uwagi na posiadaną wiedzę, miał świadomość lub też kierując się zasadami doświadczenia życiowego, powinien mieć świadomość w zakresie ryzyka związanego z zawarciem umowy z wbudowanym elementem walutowym.

Należyte zatem ustalenie wszystkich szczegółów dotyczących osoby kredytobiorcy, celu nabycia nieruchomości, na zakup której zaciągany był kredyt, pozwoli ocenić jakie są szanse na wygranie sprawy i dobranie odpowiedniej strategii procesowej.

Na sali sądowej nie zadaje się co do zasady pytań na które nie zna się odpowiedzi, a o niektóre kwestie nie warto pytać, licząc że nie zrobi tego druga strona.

Sąd Najwyższy kolejny raz nie wypowiedział się w sprawach „frankowiczów”

Sąd Najwyższy po raz kolejny nie podjął uchwały w sprawach „Frankowiczów”. Pełny skład Izby Cywilnej Sądu Najwyższego, miał udzielić odpowiedzi na pytania I Prezes Sądu Najwyższego Małgorzaty Manowskiej.

Sąd Najwyższy zdecydował się na zasięgnięcie stanowisk Narodowego Banku Polskiego, Komisji Nadzoru Finansowego, Rzecznika Finansowego, Rzecznika Praw Obywatelskich oraz Rzecznika Praw Dziecka. Decyzja Sądu Najwyższego przyjęta została przez „środowiska frankowiczów” z zaskoczeniem i lekkim niedowierzaniem.

Pozostaje mieć nadzieję, iż w najbliższym czasie Sąd Najwyższy stanie na wysokości zadania.

Q&A

ROZPOCZNIJ Z NAMI WSPÓŁPRACĘ

Niezbędne dane

Kliknij aby załączyć plik ze skanem
umowy kredytowej w formacie pdf
Oświadczam, że zapoznałem się z Polityką prywatności i akceptuję jej warunki. Oświadczam, że wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych na zasadach określonych w Polityce prywatności w celu udzielenia odpowiedzi na zapytanie przesłane formularzem oraz realizację usługi Analizy umowy kredytowej zgodnie z Polityką prywatności oraz przygotowania i przekazania oferty usług Kancelarii. Oświadczam, że są mi znane cele przetwarzania danych oraz moje uprawnienia. Niniejsza zgoda może być wycofana w dowolnym czasie poprzez kontakt z administratorem pod adresem rodo@kpchf.pl, bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania, którego dokonano na podstawie zgody przed jej cofnięciem.
Ta strona używa plików cookie. Kontynuując używanie tej strony zgadzasz się na wykorzystywanie plików cookie.
Zaakceptuj i zamknij.