Postanowienia zawarte w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 28.04.2022Sąd najwyższy w uchwale o sygn. art II CZP 40/22 potwierdził, jakoby praktyki banków w zakresie samodzielnego ustalania wysokości kursów walut naruszały istotę stosunku zobowiązaniowego. Uznanie umowy kredytowej za nieważną determinuje fakt, iż w wielu przypadkach banki w zapisach stosują klauzule nieuzgodnione indywidualnie z usługobiorcą. W sprawach frankowych na mocy niniejszej ustawy, wśród konsumentów ma zastosowanie art. 385 z indeksem 1 § 1 Kodeksu cywilnego. Frankowicze, którzy mają status przedsiębiorców, zyskują mocny orężOsoby, które zaciągnęły zobowiązanie bankowe w walucie obcej w charakterze konsumenta prowadzącego własną działalność gospodarczą, a zakupioną nieruchomość wykorzystywały w celach biznesowych, na mocy ustawy Sądu Najwyższego mogą dochodzić swoich praw w procesach ze znacznie korzystniejszym skutkiem. Za unieważnieniem umowy kredytowej – zarówno w przypadku osób prywatnych, jak i przedsiębiorców – przemawia sytuacja, gdzie w kontrakcie zostały uwzględnione klauzule indeksacyjne, umożliwiające bankom samodzielne regulowanie kursów walut, w tym franka szwajcarskiego. Stosowanie takich zapisów zgodnie z decyzją Sądu Najwyższego stanowi istotne naruszenie interesów kredytobiorców poprzez nieuzasadnione żadnymi przesłankami zewnętrznymi ustalanie kursów walut. Jest to czynnik, który bezpośrednio determinuje nieważność postanowień tego typu, a w efekcie – często całej umowy. Uchwała o sygn. art II CZP 40/22 jasno podkreśla, iż stosowanie takich praktyk przez banki jest działaniem sprzecznym z naturą stosunku zobowiązaniowego, a sama decyzja i uzasadnienie mogą stanowić bardzo istotny element walki z bankami na drodze sądowej.